یادت هست عکسی رابه من نشان دادی گفتم:"غیرواقعیست!"

پرسیدی:"همه‌ی عکسهاغیرواقعیند؟"

گفتم:آری"

گفتی:"چطور؟"

گفتم:"واقعیت عکسها درآن است که لحظه ای پس ازگرفته شدن دیگرواقعی نیستند،واقعیت ازآنهاشتابان گذشته وآنهارادرغیرواقعی بودنشان تنهاگذاشته است"

نظربه اینکه ایدئولوژی ومذهب هم خاصیت عکس رادارند تو باپذیرش یک ایدئولوژی به یک عکس تبدیل شده ای،واقعیت تورا جاگذشته وازتو گذشته است دلم برایت میسوزد

یادت هست وقتی ازطنزعبیدزاکانی برایت میگفتم چقدرخندیدیم؟

آن روز

پرسیدی:"چه وقت درجامعه ای طنزرواج پیدامیکند؟"

گفتم:"هنگامیکه فرهیختگان وفرزانگان،صاحبان فکرواندیشه وقلم درمحاصره‌ی ابلهان بی لگام وزنگیان مست صاحب تیغ قرارمیگیرند،یگانه راه مقابله ای که باقی میماند طنزاست"

حالاازخودت پرسیده ای:"چرااین روزها این همه طنزقوت گرفته؟"

میدانی روزانه چه تعدادجوک ازطریق پیامهای کوتاه سه سوتی درشش بوقهای مردم جابه جا میشوند؟

چه تعدادازین طنزهامستقیما به پوزه‌ی تومیخورد؟

دلم برایت میسوزد!

یادت هست گفتی:"قله‌ی زندگی کجاست؟"

گفتم:"جواب این سوال راازنیکوس کازانتزاکیس،ادیب ِبلندمرتبه‌ی یونان یادگرفته ام آنرابرایت میگویم"

واضافه کردم:

اونوشته بود:"مردی سالهای سال درمسیرشطی شناکنان فرودمی آمد،ناگاه احساس کردکه به آبشاری رسیده است وهمین دم است که آب اورابه کام خودفروببرد،بازوان خودراصلیب واردرهم انداخت وبه "آوازخواندن" پرداخت،این برترین قله ایست که انسان به آن تواندرسید."

به هرروی باید بدانی این ادیب خالق"زوربایونانی"است

یادت هست پرسیدی:"پیش ترمردم دراولین ملاقاتشان چه کارمیکنند؟"

به توگفتم:"بهترین جواب راکودکی به این سوال داده که بدون کم وکاست آن رابرایت میگویم"

کودک گفته بود:"دراولین ملاقات آدمهافقط به هم دروغ میگویندومعمولا همین کاربه اندازه‌ی کافی علاقه مند شان میکندتاسراغ ملاقات دوم بروند"

یادت هست؟دیگرادامه ندادیم،ولی ایکاش پیش می آمدومیگفتم که سوتفاهم بیش ازهرچیزی حتی دروغ گفتن سبب فروریزی دوستی ها میشود،کافیست دقت نکنی وتفاوت بین چقدروچه تعدادراتشخیص ندهی.ببین درگفتارزیرچه تفاوت فاحشی بین چقدروچه تعدادوجودداردمن درپیامک زیرنوشته بودم چقدروتوفهمیدی بودی چه تعداد.

"به من بگوچقدردوست داری تابه توبگویم چقدرخوشبختی"

اگرچقدرقیدمقداروچه تعدادقیدتعدادباشد.معنی گویش من میشودکه به من بگوچقدردنیارادوست داری تابه توبگویم چقدرخوشبختی وقتی توچقدررابه جای چه تعدادمیگیری معنی این میشودکه به من بگو چه تعداددوست داری تابه توبگویم چقدرخوشبختی.واین نمونه‌ی بارزسوتفاهم است.

برای درک فاجعه ای که سوتفاهم بوجودمی آوردبایدبروی سوتفاهم آلبرکاموراهم ازبنیان بخوانی بفهمی،ولی دیرنشده؟نه،چون آدمی بفهمدوبمیرد(دورازجان تو)بهتراست تانداندوبمیرد.به هرحال ما اگرندانستیم چراآمدیم بایدبدانیم چرامیرویم.اگربرای آمدن بهانه ای نداشته ایم برای رفتن بهانه فراوان است.

یادت هست گفتی:"ایکاش همه چیزمثل فلصله ووزن معیارهای سنجش مشخص داشتند.درآن صورت مشکل بین آدمها کمترمیشد."

گفتم:"این امکان ندارد!بزرگی وعظمت وارزش بعضی چیزهارا نمیشودبازیادی حجم ووزن واندازه وتعدادآنهااندازه گرفت،گاهی یک نگاه،یک لبخندباجان آدمی برابری میکند،سهل است تازه دلت میخواهدصدجان داشته باشی تافدای تک تک آنهابکنی"

گفتی"والاترین ارزشهاراچگونه معین میکنند؟"

گقتم:"بالاترین ارزشهابه آن چیزِکمیاب وگرانبهائی تعلق میکیرد که هموز قیمتی برایش بیان نشده است"

جالاچی معیارسنجش همه چیزبرای تو کیلونیست؟هست !عوض قلی کردان وزیزکشورباسنک کیلومدرک تحصیلی خریده است دلم برایت میسوزد

یادت هست گفتی:" همیشه همه‌ی فرصتهاازدست میرود!"

گفتم:"بله همیشه همه‌ی فرصتهاازادست میرودولی فرصتی هست که کمترازفرصتهای دیگرازدست میرود،فرصت ِناب وپایداری که بیشترازهمه‌ی فرصت هاباآدمی است واصیل ترین حق انتاب ماست"

گفتی:"کدام فرصت؟"

کفتم:"خودکشی!"

چشمهایت ازحدقه زده بودبیرون وعضلات ِصورتت جمع شده بود.گفتی:"چطور؟؟؟"

گفتم:"خودکشی مثل ِشکلات مرموزیست که درجیب ِشلوارت داری،هربارکه دست توی جیبت میکنی که چیزی رادرآوری یاحتی ازروی شلوارت آن را لمس میکنی همیشه هوس ِخوردنش هست تادرانتهای دلشوره هاونگرانیهاوترسهاوناامیدیهایت باورت بشودکه هنوزراهی هست وحقی که اگرچه بازهم به مساوات تقسیم نشده ودرقاموس برخی ازآدمیان موانع کشنده تری داردامادرنهایت ازآن ِتوست وهیچ باوروتقیدی نمیتواندآنرا برای همیشه از توبگیرد!"

تو،رَم کردی همچنان که حالارَم میکنی ولی دَرک ِاینها نیازبه فهمی داردکه آن فهم تورامیبردبه جائی ازهستی که نبض ِزندگی میزند.به نبض ِزندگی نزدیک شده ای؟من که دلم برایت میسوزد!

برایم پیغام داده پرسیده بودی:"این دو موجود چگونه موجوداتی هستند؟"

خوب!جواب آآسان است به کردارهردوبایدرجوع کرد!ازنظرمن هردوبیمارند!بیماری خاتمی عطش خطبه خوانی وبیماری محمودک عطش درنامه نگاری است

هردوآب به یک آسیاب میریزند

یادت هست گفتی:"خوشم می آیدکه بیشتربه اندیشه های تابناک بزرگان اهمیت میدهی."

گفتم:"اتفاقا اندیشه های مخرب ایدئواوژی زده به قدری برای من اهمیت داردومرابه وحشت می اندازدومشغول میداردکه برای خنثی سازی آنهابه افکاربزرگان رومی آورم."

گفتی:"افکارایدئولوژی زده چراتورابوحشت می اندارد؟"

گفتم:"اندیشه های ضدبشری طرفداران متعصب زیادی رادورخودجمع میکند.این ویژگی ِاندیشه های اینچنینی است که جهال رابسیج میکندوازآنجاکه همیشه تراکم ووفراوانی نادانان ازدانایان بیشتراست احساس خطربیشتری ازآنها میشود.فاشیزم وتروریزم را اندیشه های مخرب وجهال راه انداختند.امروزهم بیخ گوش ماهستند کسانی که معتقدند باید برای نجات انسان زمین رابه فساد وتباهی کشید."

حالاچه میکنی توهم راه نجات را ادامه ی بدی میدانی؟میگوئی دلم برایت نسوزد؟

یادت هست گفتی"ازچه چیزی وحشت داری؟"

گفتم:"دراین گندستانی که مادرآن به سرمیبریم،چیزی که زیاداست،عامل وحشت است!"

گفتی:"الزاما درمورد چیزهای پذیرفته شده چه چیزی تورابه وحشت می اندازد؟"

گفتم:"هیچ چیزبه اندازه‌ی چیزهائی که پذیرش همگانی یافته مرابه وحشت نمی اندازد،کسی که دربند چیزهای پذیرفته شده باقی بماند،همچنان موجودی بدبخت وتوسری خورباقی میماند."

فکرنمیکنی به چیزهای پذیرفته شده‌ی عمومی ومبتذل تن داده ای؟بازهم دلم برایت میسوزد!

یادت هست گفتی:"چراادبیات ما،مالامال ازاندوهست؟"

ومن گفتم:"کجای دنیاادبیات باغم واندوه ودردعجین نیست؟"

گفتی:"پس ضرورتی دارد؟"

گفتم:"هرگزشاعریانویسنده نمیتواند گل زخمهای خاطره های دهشت انگیز گذشته وحال زندگی راازقلب ناخودآگاه وجدان عمومی جراحی کند ودوربریزد.این درموردماومردم ماکه پیوسته موردهجوم بیگانگان وحشی وحکام جورپیشه‌ی ابله واقع شده ایم مصداق بارزتری دارد.اینست که بی قلب زیستن آسان تراست ازبی زخم زیستن."

حالادرروزگاریکه قلب ِهرانسانی هزاران بارکوچکتراززخمهای مزمن رنجیست که میکشد چه میکنی؟

دلم برایت میسوزد!